Główne założenie wystawy, sformułowane przez organizatora to przedstawienie, czym było zakończenie wojny i pierwsze lata powojenne dla polskich Żydów. Centralny temat wystawy to unikalne doświadczenie życia po-Zagładzie, bez rodziny, bez domu, bez narodu.

Projekt odzwierciedla powojenny pejzaż zrujnowanych miast, do których wracali ocaleni Żydzi. Poprzez ostre formy, nachylone ściany, szorstkie faktury, zacieki i zakłócające orientację ścieżki chcemy wywołać uczucie niepokoju i destabilizacji.

Tuż po wejściu do sali wystawowej widz będzie przemieszczał się wzdłuż pustej, atektonicznej ściany w towarzystwie dźwięków, wybranego dzieła artystycznego, dochodząc do wielkoformatowej fotografii zrujnowanego miasta, na tle którego na ekspozytorach przypominających granitowe słupki graniczne, przedstawiony będzie podobny los małych miasteczek rozsianych w całej Polsce. Idąc dalej przestrzeń poszerza się poprzez uskoki ściany, gdzie wyeksponowane zostaną ocalałe przedmioty osobiste takie jak: lalka, buty, walizka. Przedmioty, dokumenty, artefakty będą zlokalizowane na podestach lub w gablotach / w zależności od potrzeb/ w wycięciach, szczelinach ścian, tak aby mogły być częściowo widoczne również w sąsiedniej przestrzeni. Ponowne zauważenie szczególnego obiektu pozwalać będzie na dłuższe zachować go w naszej pamięci. Długą przestrzeń będzie wieńczył podest z macewami na tle fotografii, pokazującej haniebne zastosowanie płyt nagrobnych jako płyt chodnikowych.

Przed wejściem do wysokiej przestrzeni, symbolicznego domu, do którego wraca samotny Ocalały na odchylonym podeście ze ściany eksponowana jest futryna z wyrwaną mezuzą. W tym wnętrzu przedstawiamy dwóch bohaterów i uratowane przez nich rzeźby, przedmioty, książki, dokumenty. Na osi wejścia tej przestrzeni będzie widoczna dominująca bryła istniejących schodów, na których będzie się mieścić ekspozycja informacji dotyczących Nowej Polski z nadzieją na równouprawnienie i karierę. Po wyjściu z tej przestrzeni po lewej stronie zobaczymy pogromy kieleckie, za schodami ekspozycja dotycząca losu dzieci, a tuż po prawej projekcja filmu w strefie „odbudowa życia”. Ścianki-ekrany w tej strefie mają inny kolor, bez szorstkich faktur, sugerują poniekąd małą nadzieję na zmianę sytuacji i lepszą przyszłość.